رنج‌نامه

رنج‌نامه

چند روز است که تلگرام در سکوت غم‌انگیزی فرورفته است و هیچ صدایی از آن برنمی‌خیزد. نه نوشته‌ای، نه دیدگاهی و نه پیامی از دوستی، فضایی بس دل‌گیر.

چند روز است در کانال تلگرامم چیزی ننوشته‌ام؛ کانالی که هر روز به‌روز می‌شد با یادداشت کوتاهی، تجربه‌ی زیسته‌ای، معرفی کتابی و یا معرفی کانالی جهت دوست‌نوازی.

چند روز است که نام زیبای دوستانم را بر سر در کانال‌هایشان ندیده‌ام و مطالب زیبایشان را نخوانده‌ام. مصی از شاهنامه و پهلوانان و اسطوره‌هایش ننوشته، آقای شاد احساساتش را به شعر بدل نکرده و زهرا تجربه‌ی روزمره‌اش را به واژه‌ها پیوند نزده، گلی از کتاب‌ها روایت نکرده و استاد کلانتری واژه‌های نویافته‌اش را به اشتراک نگذاشته است. و این سکوت برای میترا و سایه که در آن‌طرف اقیانوس هستند، به مراتب سنگین‌تر است.

پروژه‌ی مشترک‌مان با مهری معلق مانده است. ماه‌هاست با هم کار می‌کنیم و هر روز پاره‌ای از وجودمان را در آن می‌ریزیم و این دوری قرار از من ربوده است.

دلم برای محفل شاهنامه‌خوانی تنگ شده است. هفته‌ای دو بار در واتس‌اپ دور هم جمع می‌شدیم، می‌گفتیم، می‌خندیدیم و سپس شاهنامه می‌خواندیم و از حکمت و خرد فردوسی بهره می‌بردیم. در این مسیر، مصی و سوسن پیش‌رو بودند و ما را در درک معانی ابیات و واژه‌ها یاری می‌دادند.

از مدرسهٔ نویسندگی و پیشاهنگ‌مان بی‌خبرم، کسی که راه زندگی غنی و معنادار را نشان‌مان داد و دوستی عمیقی میان ما نوقلمان به‌ وجود آورد.

اما با وجود این‌ دلتنگی‌ها و قطع ارتباطات معتقدم باید بخوانیم و بنویسیم. و اینک کتاب «نیم‌دانگ پیونگ‌یانگ» اثر رضا امیرخانی را شروع کرده‌ام؛ این کتاب را در شهریور ۱۴۰۳ از نسرین سجادی هدیه گرفتم و احساس می‌کنم زمان خواندنش فرا رسیده است. به‌زودی از این کتاب خواهم نوشت.

و در انتها فقط می‌دانم جهان بر ناپایداری بنا شده است. آن نمانْد، این نیز هم نخواهد ماند.