داستان لپ‌تاپ من

داستان لپ‌تاپ من

این چند سال برای نوشتن در سایت، از وُرد تلفن همراهم استفاده می‌کردم. هرکسی که از طریق آقای قائدی، طراح سایت از این موضوع باخبر می‌شد با تعجب می‌گفت: «این کار خیلی سخته. اگر من بودم، هرگز این کار رو نمی‌کردم.»

اما من که تابه‌حال تجربه‌ی کار کردن با لپ‌تاپ را نداشته‌ام، کار با ورد تلفن همراه همیشه برایم آسان بوده است. اکنون صاحب یک لپ‌تاپ قدیمی شده‌ام که متعلق به بچه‌ها بود. آن را تعمیر کردیم و اینک آماده‌ی استفاده است. بچه‌ها می‌گویند؛ که با لپ‌تاپ جدید بنویس، ولی من دلم می‌خواهد برای خودم فضایی خصوصی داشته باشم تا آزادانه و راحت بنویسم.

کار با لپ‌تاپ برایم سخت است، تایپ ده انگشتی بلد نیستم و باید با دقت زیادی به دنبال جای قرار گرفتن حروف بگردم. لپ‌تاپم حرف «پ» را تایپ نمی‌کند، بعد از جست‌و‌جوهای فراوان، پسرم یک کیبورد را روی صفحه نصب کرد تا از آن استفاده کنم. هنوز نمی‌دانم چطور ویرگول و نیم‌فاصله بگذارم و چیزهای زیادی هست که باید بیاموزم. در کل، وارد دنیای جدیدی شده‌ام و سردرگم و گیج هستم. اما مطمئنم که یاد می‌گیرم و می‌دانم که یادگیری هر مهارت جدیدی دنیایمان را وسیع‌تر می‌کند و می‌تواند مسیرهای عصبی تازه‌ای در مغز ایجاد کند و افزایش این مسیرهای عصبی، یادگیری را راحت‌تر و ذهن را فعال و پویا نگه می‌دارد.

زمانی با خودم می‌گفتم که یادگیری بعضی مهارت‌ها در یک زمان خاص مفید است و شاید زمانش که بگذرد، دیگر کارایی لازم را نداشته باشد. اما اکنون باور دارم که شاید نتوانیم با یادگیری دیرتر از موعد، سهم قابل‌توجهی در رشد جامعه داشته باشیم، اما برای خودمان که می‌توانیم.

و اتفاقاً یادگیری در سنین بالاتر می‌تواند ما را کمتر به فرزندان‌مان متکی کند و در دایره‌ی کوچک زندگی‌مان، احترام ویژه‌ای برایمان به ارمغان بیاورد و این اصلاً موضوع کوچکی نیست و در نهایت تأثیرش را در جامعه‌ی بزرگتر خواهد گذاشت.

هیچ‌وقت برای یادگیری دیر نیست. هرگز نباید این فرصت را از خودمان دریغ کنیم، چرا که یادگیری، دریچه‌ای است به سوی تازگی، پویایی و زندگی بامعنا. با هر گامی که در این مسیر برمی‌داریم، روح‌مان جوان‌تر و ذهن‌مان بانشاط‌‌تر می‌شود.