صداقت در نوشتن
لیلی گلستان: «در نوشتههایتان چقدر متوجه تعهد و مسئولیت هستید؟»
احمد محمود: «شاید روزگاری، تفسیر دهانپرکنی از تعهد برای خودم داشتم، اما امروز دیگر آنطور فکر نمیکنم. من معتقدم نویسنده متعهد است که به خودش و به مردم دروغ نگوید. صادق باشد. همینقدر که این تعهد را اجرا کرد متعهد شده است.»
نویسنده وظایف بسیاری بر دوش دارد که باید نسبت به آنها متعهد باشد؛ به زبانِ درست مکتوب، به اصول نگارشی و به اطلاعات مستند و دقیق. و اما اینجا صحبت از صداقت است که پایهی همهی وظایف دیگر است.
واژهها جان دارند و انرژی میبخشند. وقتی نویسنده از آنچه به آن باور ندارد مینویسد، این بیصداقتی در لایههای پنهان متن نفوذ میکند و خواننده بهوضوح آن را میفهمد. نویسنده پیش از آنکه بخواهد با مردم صادق باشد، باید با خودش صادق باشد، زیرا همهچیز از خود شروع میشود.
آنچه که به من کمک کرد تا بتوانم با خودم صادق و همسو شوم، نوشتن صفحات صبحگاهی بود. وقتی نوشتن صفحات صبحگاهی را شروع کردم، خودسانسوری زیادی داشتم. از نوشتن افکارم و احساساتم واهمه داشتم حتی نزد خودم؛ و در این میان زبانم چیزی میگفت و دلم چیزی دیگر.
اما مداومت در نوشتن صفحات صبحگاهی باعث شد شفافیت جای خودسانسوری را بگیرد و نگاهم به نقاط ضعفم دگرگون شود و آنها را پلهای ببینم در مسیر رشد. به نظرم این از خود نوشتن از همسو شدن و صداقت با خود میآید.
قبلاً تحمل شنیدن و دیدن نقاط ضعفم را نداشتم، اما امروز خودم از آنها میگویم بدون هیچ واهمهای. چون میدانم که گفتن از آنها یعنی پذیرش حقیقت، یعنی من به وضعیت خود اگاهم و میخواهم اصلاحش کنم و این یعنی صداقت با خود که به صداقت با دیگران میانجامد.
