آداب نوشتن بزرگان

آداب نوشتن بزرگان

احمد محمود در کتاب «حکایت حال» درباره‌ی نحوه‌ی نوشتنش این‌طور می‌گوید: «روی زمین می‌نشینم و میز کوچکی دارم؛ خسته که می‌شوم پاهایم را زیر میز دراز می‌کنم، فنجان قهوه‌ام را مزه‌مزه می‌کنم و می‌نویسم.

روزگاری با خودنویس روی کاغذ کاهی می‌نوشتم، اما بعد دیدم مداد بهتر است. استفاده از مداد و پاک‌کن فرصت فکر کردن می‌دهد تا اشتباهاتم را پاک کنم.

امروز می‌نویسم و تمام که شد، آن را کنار می‌گذارم. روز بعد، پیش از شروع کار تازه، نوشته‌ی روز قبل را نگاه می‌کنم و حتماً تغییراتی در آن می‌دهم.

هنگام نوشتن نه به خواننده فکر می‌کنم، نه به منتقد و نه به هیچ‌کس دیگر. کّل حواسم به نوشتن است. برای هر سه حرمت قائلم ولی کار خودم را می‌کنم.

منظم کار می‌کنم و باید هر روز چند صفحه بنویسم، حتی اگر روز بعد همه را پاره کنم و دور بریزم. نوشتن برای من تبدیل به فریضه شده است، اگر ننویسم انگار چیزی را گم کرده‌ام. یادم هست یک‌بار غروب پنج‌شنبه پایِ نوشتن نشستم و تا ظهر روز بعد نوشتم. در هر صورت نوشتن کار سختی است؛ گاهی یکی می‌زنم تو سر خودم و یکی تو سر داستان و آدم‌هایش!»

با الهام از او، اگر بخواهم از آداب نوشتن خودم بگویم: «اغلب روی میز بزرگ اتاقم می‌نویسم؛ البته جایش آنجا نیست و چیدمان اتاق را به هم زده است، ولی چاره‌ای نیست و به آن نیازمندم.

گاهی هم روی میز آشپزخانه می‌نویسم، زمانی که کیکم در فر است و مواظبم تا بازی درنیاورد و خاموش نشود و کیکم به فنا نرود! گاهی هم زیر نور آباژور در سالن پذیرایی.

ابتدا روی کاغذ می‌نویسم با خودکاری که پسر بزرگم بهم هدیه داده است و بعد به ورد گوشی منتقل می‌کنم.

بعضی اوقات بعد از اتمام کار روزانه، با پرسه در اینستاگرام یا بازی آمیرزا خستگی درمی‌کنم و بعد می‌نویسم، گاهی هم از همان اول اینترنت گوشی را خاموش می‌کنم. نوشتن در خلوت شبانه را ترجیح می‌دهم، به شرطی که فعالیت‌های روزانه، انرژی کافی برایم گذاشته باشد.

وسواس عجیبی در بازنویسی دارم، اما در کمال تعجب، چند ساعت بعد از انتشار، می‌بینم که باز یک «اما» یا «ولی» یا کلمه‌ی اضافه‌ای در متن هست یا مثلاً در جایی نیم‌فاصله رعایت نشده که خستگی را به تنم می‌گذارد، و به خودم قول می‌دهم دفعه‌ی بعد این‌قدر وسواس به خرج ندهم، اما قولم را خیلی زود فراموش می‌کنم.  مدت‌هاست دیگر به فکر تأیید دیگران نیستم، می‌نویسم، چون نوشتن را دوست دارم.»

از آداب نوشتن احمد محمود گفتم چون معتقدم هر کسی باید بزرگان و پیشکسوتان حرفه‌ی خود را بشناسد، ببیند چگونه کار کرده‌اند و با چه مشکلاتی دست‌به‌گریبان بوده‌اند تا مسیرش را راحت‌تر طی کند.